Na terenie pasma wzgórz Szymbarskich znajduje się bardzo urozmaicona rzeźba terenu, która zaczęła się kształtować w czwartorzędzie, a konkretnie w plejstocenie. Na ukształtowanie powierzchni ogromny wpływ miał przemieszczający się lądolód skandynawski, który w zależności od klimatu się przemieszczał cofał się i powracał. Możemy tam wyróżnić takie polodowcowe formy jak: moreny czołowe, rynny polodowcowe wypełnione jeziorami, równinę sandrową (na południe od Wzgórz Szymbarskich), jeziora wytopiskowe, torfowiska. Skały macierzyste gleb bielicowych, które dominują na terenie punktu widokowego, to żwiry, piaski oraz gliny, które nagromadziły się podczas zlodowacenia południowopolskiego, środkowopolskiego i bałtyckiego. Klimat występujący w tamtym miejscu charakteryzuje się zmiennością pogody oraz sporymi rocznymi amplitudami temperatur. Średnia temperatura lipca wynosi bowiem 16°C natomiast stycznia –3,5°C. Średnia roczna suma opadów atmosferycznych wynosi 660mm. Występują tam też często mgły. Okres wegetacji wynosi 200-210 dni.